پایان این جنگ، تحقق وعده الهی است نه خیالات دشمن

به گزارش گروه رسانه ای ایران – گرا و به نقل از فارس؛ خدا در آیات ۲۰ تا ۲۸ سوره مبارکه لقمان با لحنی بیدارکننده آغاز می‌کند و نعمت های بی شمار خود را، چه آن چه دیده می‌شود و چه آن چه از دید پنهان است، در اختیار انسان قرار داده است.

از نگاه تفسیر المیزان، این آیات در حقیقت یک حجت تمام است، یعنی وقتی دشمنان حق، با وجود این همه نشانه و نعمت، باز هم راه انکار و دشمنی را پیش می‌گیرند، دیگر عذری برایشان باقی نمی ماند.

در شرایطی که دشمن با غرور و تکیه بر قدرت ظاهری به میدان می‌آید، این یادآوری قرآن به مومنان امید می‌دهد، طرف مقابل، نه از روی منطق، بلکه از روی جهل و غفلت می‌جنگد و همین، نشانه سقوط اوست.

دشمنی که بر پایه جهل می جنگد

قرآن به صراحت می‌گوید که برخی از مردم بدون علم، بدون هدایت و بدون کتاب روشن، درباره خدا جدال می‌کنند. علامه طباطبایی در المیزان این جدال را ریشه بسیاری از دشمنی ها می داند، دشمنی هایی که نه بر پایه حقیقت، بلکه براساس تعصب، تقلید کورکورانه و غرور شکل گرفته اند.

در میدان جنگ نیز، چنین دشمنی هرچند پر سر و صداست، اما درونش تهی است. اینجاست که امید در دل مومنان زنده می شود، چرا که نبرد با جهل، هرچند سخت، اما سرانجامش روشن است.

دشمنی که با جهل حرکت می‌کند محکوم به شکست است

قرآن در ادامه، پرده از یک واقعیت مهم برمی‌دارد و می‌فرماید که وقتی به این افراد گفته می‌شود از آن چه خدا نازل کرده پیروی کنید، می‌گویند ما از سنت های پدران خود پیروی می‌کنیم حتی اگر آن سنت ها بر باطل باشد.

این نکته نشانه ای از انحطاط فکری است، دشمنی که قدرت تشخیص حق از باطل را از دست داده و تنها به گذشته های بی اساس تکیه کرده، در حقیقت مسیر نابودی خود را هموار کرده است.

این پیام برای امروز هم روشن است، دشمنی که بر پایه تقلید و جهل حرکت می‌کند، هرچند در ظاهر قوی باشد، اما در باطن محکوم به شکست است.

تسلیم در برابر خدا، نقطه اتکای مومنان است

در مقابل این گروه، قرآن از کسانی سخن می‌گوید که «وجه خود را تسلیم خدا کرده اند» و اهل نیکوکاری اند، این تسلیم، به معنای اعتماد کامل به خدا و حرکت در مسیر اوست.

در شرایط هجوم دشمن، این آیه یک پیام روشن دارد، یعنی اگر جبهه حق، بر ایمان و عمل صالح استوار باشد، به «عروه الوثقی» یعنی دستگیره ای محکم چنگ زده که هرگز گسسته نمی‌شود. این همان نقطه امید است، جایی که مومن می‌داند حتی اگر در ظاهر فشارها زیاد باشد، تکیه گاهش شکست ناپذیر است.

اندوه نخور، بازگشت همه به سوی خداست

یکی از آرام بخش‌ترین فرازهای این آیات، جایی است که خداوند به پیامبر می فرماید که کفر و دشمنی آنان تو را اندوهگین نکند، بازگشت همه به سوی ماست و ما آنان را از آن چه انجام داده اند آگاه خواهیم کرد.

این آیه وعده ای قطعی درباره مجازات دشمنان است، یعنی هیچ ظلمی بی پاسخ نمی ماند و هیچ دشمنی از حساب الهی فرار نمی کند. برای مومنان در شرایط سخت، این پیام بسیار حیاتی است، لازم نیست نگران پایان کار دشمن باشید، خدا خود، حساب آنان را خواهد رسید.

فرصت کوتاه و عذاب سنگین در انتظار دشمن

قرآن تاکید می‌کند که ما به دشمنان بهره ای اندک می دهیم، سپس آنان را به سوی عذابی سخت می کشانیم. این «بهره اندک» همان فرصت و مهلتی است که خدا برای امتحان و اتمام حجت می‌دهد. در میدان نبرد نیز، ممکن است دشمن در مقطعی پیشروی کند یا قدرت نمایی داشته باشد، اما این، تنها یک مهلت موقتی است، نه نشانه پیروزی واقعی.

اعتراف دشمن به خالقیت خدا، اما بی اثر

در ادامه، قرآن می‌فرماید که اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان ها و زمین را آفریده، قطعا خواهند گفت که خدا. اما با این حال، باز هم راه انحراف را می‌روند. این تناقض نشانه ای از لجاجت اشت، دشمن حقیقت را می‌داند، اما از پذیرش آن سر باز می‌زند. چنین دشمنی، بیش از آن که خطرناک باشد، محکوم به فروپاشی درونی است.

قدرت ناچیز دشمن برابر علم و قدرت خدا

در پایان این بخش، قرآن با بیانی شگفت انگیز می‌فرماید که اگر همه درختان زمین قلم شوند و دریاها مرکب، کلمات خدا پایان نمی یابد. این تصویر عظیم، نشانه بی‌نهایت بودن قدرت و علم الهی است. در برابر چنین قدرتی، دشمن هرچقدر هم بزرگ به نظر برسد، در حقیقت ناچیز است.

مجموع این آیات، تصویری روشن به دست می‌دهد و آن این که دشمن، هرچند با غرور و هیاهو وارد میدان می‌شود، اما ریشه در جهل، تقلید کور و لجاجت دارد و همین، عامل سقوط اوست. در مقابل، مومن با تکیه بر ایمان، تسلیم در برابر خدا و اطمینان به وعده های الهی، در مسیری است که پایانش روشن و پیروزی اش قطعی است.

پیام نهایی این آیات برای روزهای سخت و پرتنش این است که میدان نبرد، فقط صحنه تقابل قدرت ها نیست، صحنه تحقق وعده های الهی است و در این صحنه، دشمن دیر یا زود به مجازات می‌رسد و اهل ایمان سرافراز می‌شوند.

تلاوت این آیات را که در صفحه ۴۱۳ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید./